در زبان آلمانی ضرب المثلی است که می گوید: «آنکس که فقیر است, زودتر می میرد.» هر چند این ضرب المثل ناظر بر مسئلة عدالت اجتماعی است و این روزها در بارة رفرمهائی که در زمینة خدمات درمانی در این کشور صورت می گیرند, زیاد به گوش می خورد. اما با اندکی گسترش دامنة آن به حوادث طبیعی و تغییرات در طبیعت که گاه با فاجعه ای همراه می شوند و با مقایسة ابعاد خسارات مالی و جانی که این حوادث در کشورهائی در سطوح متفاوت فقر و ثروت, عقب ماندگی و پیشرفت با خود همراه داشته اند, می توانیم صحت این ضرب المثل را در ابعاد بزرگتری نیز ملاحظه نمائیم. زمین لرزه هائی با درجات لرزش قوی تر در کالیفرنیا یا شهرهای ژاپن به تعداد انگشتان دست و حتی کمتر از خود قربانی برجای می گذارند. اما در کشوری مانند ایران ناگهان زمین در تکان های خود نیمی از جمعیت یک شهر صدو چند هزار نفری را در کام خویش می کشد. و چنین فاجعة بزرگی هر چند سال یکبار در گوشه ای از این کشور حادث می شود, همه نیز انتظار آن را می کشند, اما هیچکس کاری نمی کند. هیچ مقامی و هیچ نهادی به هیچکس و هیچ دستگاهی حسابی پس نمی دهد. مردم که در این میان (جز در موارد پر کردن صندوقهای رأی) به هیچ هم حساب نمی شوند, حتا آمار دقیق کشته شدگان نشان نا روشن می ماند. بنابراین چه باک که در یک شب دهها هزار نفر از آنها از بستر خواب به بستر مرگ کشیده و جان بازند و دهها هزار تن باقیمانده دیگر تنها چند روزی سرنوشت غم انگیزشان صفحه تلویزیون ها یا صفحه اول روزنامه ها را به خود اختصاص داده و به محض محو شدن از این صحنه ها بدست فراموشی سپرده شوند. و هر یک در رهاشدگی و تنهائی خود روزهای تلخکامی و رنج را پشت سر گذارده و شبهای غمزده تن مسکین را بر بستر فلاکت دراز نمایند. تا اینهم بگذرد. تا نوبت بعد و فاجعه ای دیگر!
زلزله بم که فاجعه ای بزرگ و دردناک برای ملت ایران است و زخم های آن چون زلزله های بزرگ دیگر نظیر زلزله بوئین زهرا, گناباد, طبس و رودبار ترمیم ناپذیر و فراموش ناشدنی است. اما برای جمهوری اسلامی جرقه ای بود که مدت کوتاهی در سرای تاریک ناامیدی آن نوری دمید. حکومت که این روزها با «بحران مشروعیت» سخت درگیر است و در «کابوس» تحریم انتخابات آتی دست و پا زنان در صدد یافتن راهی است تا اهمیت این تحریم و کمیت ناچیز رأی دهندگان را از چشم جهانیان بپوشاند, می رفت از این فاجعة ملی چون «امدادی غیبی» بهره ای سیاسی برده و از حضور و مسابقه ای که در میآن کشورها و دول غربی برای کمک رسانی به «مردم ایران» پیش آمده بود, چون «برکت الهی» در حل بحران خود و نرسیده به موعد انتخابات نهایت استفاده را به منظور نمایش «استحکام» و «بقای» خود, ببرد. حضور نهادها و ارگانهای کمک رسانی آمریکائی و لغو بخشی از مقررات مربوط به بایکوت اقتصادی و رفع ممنوعیت هائی در مورد ایران برای تسهیل و تسریع ارسال کمکها, بیشترین امید را به مسئولین جمهوری اسلامی داد. آنها را امیدوار ساخت تا شاید بتوانند در سایه «دیپلماسی زلزله» به امکان مذاکرات پس پرده و بده و بستان های پنهانی با آمریکا دست یافته و احتمالاً با پرداخت هزینه های کمتری و تن دادن به عقب نشینی های ناچیز رابطه با آمریکا را از سر گیرند با این امید که به مردم ایران و همه مخالفین خود ثابت نمایند که برای خروج از انزوای جهانی نه تنها نیازی به تعداد آراء پشت سر نیست, بلکه اگر «فرصت ها» بدرستی دریافته شوند و اندکی نیز در زبان «دیپلماسی» تجدید نظرهائی صورت گیرد, هر گرهی در روابط بین المللی باز خواهد شد.
اما بزرگترین مشکل جمهوری اسلامی در اصل این است که محل گره کور خود را تنها بر روی رشته های ارتباطی سیاسی و اقتصادی با کشورهای قدرتمند جهان می بیند نه در ماهیت خود و لاجرم رویگردانی مردم. هیچ تردیدی نیست که دولتهای غربی در تبعیت از منافع سیاسی و اقتصادی ملتهای خود, در نهایت راهی و توجیهی برای ادامة ارتباط با کشورهای دیگر جهان حتی با وجود نامشروع ترین و پلیدترین حکومتها, می یابند. اما تا زمانیکه این عدم مشروعیت صورت عینی و اثبات شده نپذیرد. دولتهائی که سالهاست رابطه با حکومت اسلامی و حمایت خود از آن را با استناد به تعداد آرائی که مردم به این رژیم ـ یکبار در زمان انقلاب و یکبار در مقطع برآمدن جنبش دوم خرداد ـ داده اند, توجیه می کنند, بدرستی می دانند که امروز همه چشمها در جهان به «بحران مشروعیت» حکومت اسلامی و رابطه آن با رفتار سیاسی که مردم ایران در قبال انتخابات مجلس هفتم در پیش خواهند گرفت, دوخته شده است. و به دلیل همین مرکز توجه, یعنی چگونگی عمل مردم است که بدرستی از نظر نیلوفر بیضائی این انتخابات علیرغم ماهیت غیر دموکراتیک مشترکش با سایر انتخاباتی که تا کنون در حکومت اسلامی برگزار شده, اما «نقشی کلیدی در سرنوشت ایران و ایرانیان ایفا خواهد کرد.»
مقاله نیلوفر بیضائی و مصاحبه با پرویز دستمالچی در باره انتخابات در راه ـ در این شماره ـ نشان می دهند که این بار عدم شرکت مردم در اصل «نه» آنها به مشروعیت جمهورس اسلامی و به کلیت آن بوده و زمینه ساز گام بعدی برای تغییر حکومت خواهد بود. تنها در اینصورت است که کمر حمایت دولتهای عاقبت اندیش اروپائی از حکومت اسلامی خواهد شکست و آنها را به صرافت تجدید نظرهائی در روابط حمایت گرانه اشان از این رژیم خواهد انداخت.
|
