میثاق مشتزک برای صلح ـ مخالفت با حمله نظامی و مخالفت با جمهوری اسلامی و سیاست های آن

همه نیروی های دگرگون خواه ایرانی ناگزیر خواهند بود تعیین تکلیف کنند که می خواهند به نوعی و با همه اما و اگرها، در کنار جامعه جهانی علیه جمهوری اسلامی قرارگیرند یا به نوعی در کنار جمهوری اسلامی علیه جامعه جهانی. آنان که مسائل جهانی، قدرت های جهانی و بویژه ایالات متحده آمریکا را با نگاهی ماهیت گرایانه و ایدئولوژیک می نگرند و نه از منظر منافع ملی که هشیاری نسبت به همه اغراض سلطه طلبانه را نیز می طلبد، استعداد فراوانی دارند که درعمل، به میل و یا علیرغم میل خود، در کنار رژیم جمهوری اسلامی قرار گیرند.

چالش ها و تناقضات درونی جمهوریخواهی

باید تغییرات مثبتی را که در ده سال اخیر در داخل کشور در این زمینه بوجود آمده است مورد توجه قرار داد. امروز فعالین سیاسی اجتماعی این امکان را دارند که در چهارچوب معینی علنا نظرات خود را در مخالفت با نیرو و حتی سیستم حاکم ابراز دارند. ..... امروز کم نیستند کسانی که رسما و علنا خود را جمهوریخواه و سکولار مینامند، بدون آنکه امکان فعالیت اجتماعی خود را از دست دهند. کم نیستند فعالانی در خارج از کشور که به ایران سفر میکنند و با مشکل جدی هم مواجه نمیشوند.

دمکراسی فقط با به قدرت رسیدن دمکراتها تأمین می شود

اگر تغییر و تحولات آینده ایران در مسیر تغییر رژیم و به سود دمکراتها پیش برود، آنها نه تنها جنبه روشن و مثبت تغییر، بلکه از هم اکنون باید خطرات احتمالی را نیز پیش بینی کرده و خود را برای مقابله با آنها آماده سازند. این وظیفه آنهاست تا جایی که می توانند از بروز خطرهای احتمالی جلوگیری و یا در صورت بروز آنها را خنثی کنند. احزاب مستقل، رسانه های آزاد و تشکل های صنفی و مردمی می توانند بهترین و پایدارترین پشتیبان آنها در از سر گذراندن خطرات احتمالی در دوره گذار باشند.

عدالت اجتماعی مفهومی در چارچوب آزادی

دشواری «تغییر» وقتی است که ما در موقعیت انسان ایرانی و چپ لنینیست که آکنده از «خودداشته»هائیست متفاوت با جنس زمان، یعنی متفاوت با هستی شناختی و انسان شناختی مدرنیته، می خواهیم خود را در طراز سوسیال ـ دمکراتیک متحول کنیم! از این زوایه نگاه، آن «تغییر» مورد نظر معنایی موسع پیدا می کند و همانگونه که در بخش نخست گفتگو عرض کردم، تحولی است در مقیاس فرهنگ، در مقیاس نوع نگاه، در مقیاس هایی که بنیادین هستند و از انسان تعریف تازه ای بدست می دهند در خورد انسان شهروند جهان معاصر. اگر من گفته و می گویم که «ضرورت تغییر و دیگر شدن» چپ، در گروی بارور ساختن «عناصر حیاتمند و بالنده» از یکسو و «از میان بردن عناصر بازدارنده و سپری شده و مرده» از سوی دیگرست، از زاویه ی این نگاه موسع به «تغییر» است.

مقر امامزمان؛ چاه جمکران یا چاه های نفت؟

من عنان قضاوتم را به دیدن فیلمی " در کانال تلویزیونی آلمانی ـ فرانسوی «آرته» " نمیدهم. بیشتر امیدم هم به همین نسل جوان است و به مبارزات زنان. ضمناً از روزگار جوانی به یادم هست که گاهی شرکت در مراسم سینه زنی هم رمانسش کمتر از کوهنوردی در پسقلعه نیست. من چهارسال عاشق دختری بودم که فقط روزهای عاشورا از خانه بیرون میآمد به تماشای دسته های سینه زنی. به عشق تماشای او چه سینه ای میزدم. اربعین سال پنجم شله زرد بردم در ف خانه شان. سیزده بدر همان سال گرلفرندم شده بود!

«هیچ نهاد ملی وجود ندارد که بخواهد نماینده منافع ملی باشد»

این چه مقایسه ای است که بر پانصد سال گرسنگی و بی عدالتی و سرکوب و جنگ و کشتاری که سرمایه داری به همراه آورد چشم می پوشد و تنها وضعیت امروز آن را در اوج پیشرفت ـ آن هم تنها در بخشی از جهان ـ ملاک می گیرد، اما به سوسیالیسم که می رسد، نخستین تجربه ها و عمر کوتاه آن را همراه با همه ی آرمان های انسانی آن یکجا زیر خاک دفن می کند؟ من می گویم به ما هم به همان اندازه که سرمایه داری برای تکامل خود فرصت و زمان داشت، فرصت و زمان بدهید، تا از سوسیالیسم چهره ای صدها بار انسانی تر از آن چه اکنون در جهان ما می گذرد، در برابر شما بگذاریم.

دستگاه اداری منظم و مشارکت مردم دو رکن اصلی یک نظام توسعه یافته سیاسی است

در توسعه سیاسی و مدل های توسعه سیاسی ما می بینیم که در مرحله گذار دو پایه یک نظام سیاسی جدیدی باید شکل گیرد. یکی حکومت قانون است که باید قائم به یک نظام اداری منظم و قاعده مند باشد و یکی هم مشارکت است.

«ائتلاف» : بحثی در حوزه سیاست /«همرأئی»: بحثی در حوزه فرهنگ سیاسی

ضرورتی که در چپ ایران مطرح است، شکل بخشیدن به یک تحول سوسیال دمکراتیک است. من در پی این ضرورتم، در آنجائی که خود را درمقام یک فعال چپ می شناسم. و ضرورتی که در مقیاس ملی مطرح است شکل بخشیدن به یک ائتلاف میان آزادیخواهان ایرانیان است، من در خدمت این هستم.

گفت و گوی شهروند با نیلوفر بیضایی درباره دو نمایش تازه اش

نیلوفر بیضایی مدام در تلاش و تکاپوست. در کنار مقالاتی که درباره مسایل سیاسی و اجتماعی می نویسد از سال 1995 تا به امروز کوشش های چشمگیری هم در تئاتر داشته است. او نویسنده و هنرمندی جستجوگرست و چه در مقالات و چه در نمایش هایش شوق کشف، ابداع ، ابتکار و عرضه دیدگاه ها و افکار نو موج می زند. پیش از این یک بار با نیلوفر به مناسبت حرکت شجاعانه اش برای اجرای "بوف کور" هدایت گفت وگو کرده ام که در شماره 931 شهروند (22 اکتبر 2004) منتشر شد. این بار به مناسبت دو نمایش تازه اش "بیگانه چون من و تو" و "آوای سکوت" با وی گفت وگو کردم. هر دو این کارها به زبان آلمانی اجرا خواهند شد. "بیگانه چون من و تو" غروب روز جمعه 20 اکتبر در تئاتر بین المللی فرانکفورت گشایش می یابد و "آوای سکوت" که به همت میترا زاهدی ( گروه تئاتر نار) میسر شده اولین اجرایش سه شنبه شب 14 نوامبر در برلین خواهد بود. ماریا پینی یلا (اسپانیا)، شکریه دونمتز (ترکیه)، انعام والی (عراق) و پروانه حمیدی و فرهنگ کسرایی در کارهای تازه نیلوفر با وی همکاری دارند. موسیقی هر دو نمایش کار "رضا نوروز بیگی" است.

تلاش در همسوئی برای تقویت تشکل های مدنی

تمامی آنانی که به تقویت تشکل های مدنی و توده ای بعنوان پایه دمکراسی اعتقاد دارند ولو آنکه تمایزات سیاسی شان بانها اجازه ندهد که امروز در یک صف متحد قرار گیرند، در عمل در این زمینه در کنار یکدیگر خواهند بود. تلاش برای تقویت همسوئی های نظری در این عرصه طبیعتا به تقویت مبارزه دراین راستا میانجامد.

ناامیدی مردم از انتخابات در چهارچوب قانون اساسی فعلی است!

در همه جای دنیا عدم شرکت و بایکوت کردن انتخابات یکی از روش های مقاوت مدنی است که معروف است به مقاومت منفی. شما با عدم شرکت تان در یک کاری و عدم حضورتان در یک جائی و عدم حرف زدنتان در مراسمی یک نوع مقاومت منفی می کنید. یکی از روشهای مدنی است. و اتفاقا روش خیلی خوبی هم است.

انتخابات در جمهوری اسلامی و استراتژی مبارزه از بیرون

ما در ایران با سیاست چنانکه در دمکراسی های لیبرال ورزیده می شود سروکار نداریم. گروه هائی در رقابت با یکدیگر ولی همدست در یک طرح کلی، سه دهه است کشور ما را دچار یک ایدئولوژی و نظام مذهبی کرده اند که نزدیک است چیزی از آنچه به نام ایران می شناختیم باقی نگذارد. طرح کلی دیگری دربرابر این آزمایش ویرانگر و مایه شرمساری جهانی ما، هست که می باید از سوی مخالفان عرضه شود. آنها نیز می باید در فضای آزاد دمکراسی های غربی، در رقابت با یکدیگر ولی همدست در آن طرح کلی، بکوشند که ایران را از این پارگین بیرون بکشند.

اتحادهای هوشمند

بر بستر پایبندی به تمامیت ارضی کشور ، وفاداری به یکپارچگی ملت و التزام به حقوق بشر تلاش ـ آقای رئیسی در سخنرانی‌های اخیر خود در باره استراتژی‌های مبارزاتی بر علیه حکومت اسلامی همواره روی این نکته تکیه کرده‌اید که در مجموع این استراتژی‌ها نباید به گونه‌ای باشند که در مردم احساس بدبینی، بی‌اعتمادی و به خصوص احساس ناامنی نسبت به آینده کشور و آینده خودشان ایجاد نماید. پس از تجربه انقلاب اسلامی مردم ما هم ظاهراً به این ...

در بند سکتاریسم با زنجیرهای مرزبندی

تلاش ـ جناب آقای احمدی، تجربه انقلاب اسلامی و شعار «همه باهم» و نتیجه آن یعنی استفاده ابزاری از نیروهای متحد انقلابی توسط نیروهای مذهبی و روحانیت، جامعه روشنفکری ـ سیاسی ایران را نسبت به شعار«اتحاد» و «وحدت» و... بسیار حساس و بدبین ساخته است. اما از سوی دیگر سترگی مبارزه با حکومت اسلامی از یک طرف و فشار توده سهل‌گیر و طرفدار اتحاد و همبستگی ملی ـ از نظر آنها هرچه گسترده‌تر بهتر ـ از طرف دیگر، موضوع «اتحاد» نیروها را دائماً در مرکز ثقل ...