برگ برنده احمدی نژاد

اکنون فرصتی حتی برای منتظران و ماموران ظهور پیدا شده است که لحظه ای از چاه خرافات بیرون آیند، به ابرهای تیره ای که گرد آسمان ایران را می گیرد بنگرند و به سود شخصی خود بیندیشند

پر شورترین هواداران حمله به ایران نیز از مخاطرات هراس انگیز آن آگاه اند و باکی از شمردن پیامدهایش ندارند. بد تر شدن اوضاع اقتصاد جهانی در شرایط نا مساعد امروز؛ یک انفجار بزرگ دیگر در منطقه ای که هیچ از آن بابت کم ندارد؛ کشانده شدن جنگ به سرزمین های دیگر؛ بالا گرفتن تروریسم ... این فهرست را می توان درازتر کرد و چنین فهرست هائی در جنگ همواره درازتر می شود. سیاستگزاران و فرماندهان نظامی دست در کار می دانند که جمهوری اسلامی در پاسخ و تلافی چنان حمله ای از هیچ خرابکاری فروگزار نخواهد کرد و امکانات قابل ملاحظه ملتی مانند ایران را تا حد نابودی کشور هم شده به کار خواهد گرفت.
سخنگویان نظامی و غیرنظامی رژیم اسلامی نیز به دلائل خود این دورنمای تیره را هرچه مبالغه آمیزتر جلوه می دهند. می کوشند با ترساندن امریکا و اسرائیل از تنگنای بحران اتمی بیرون آیند. تهدید به عملیات تروریستی در سطح جهانی، فرو ریختن باران موشک ها بر شهرهای اسرائیل، بستن تنگه هرمز و آتش زدن نفتکش ها، و گشودن جبهه های تازه کارزار از عراق تا لبنان و فلسطین، همه بخشی ازاین جنگ روانی است: ما خطرناک تر از آنیم که بتوان به ما حمله کرد؛ غرب می باید این پیام را بگیرد. اما غرب بی تردید پیام را گرفته است و خطر در همین جاست. اگر جمهوری اسلامی بی سلاح اتمی می تواند این گونه ویرانگر باشد با بمب اتمی چه خواهد شد؟ اگر جلوگیری از آن امروز این اندازه پر هزینه است فردا چه اندازه پر هزینه تر خواهد بود؟ آیا بهتر نیست که هر چه زودتر دست به کار شوند و جلو برنامه تسلیحات اتمی چنین رژیمی را بگیرند؟
ترساندن دشمن بارها در تاریخ نتایج معکوس داده است به ويژه اگر طرف ضعیف تر بترساند. استراتژی رژیم در بحران اتمی ــ سردواندن دیگران و دنبال کردن بی امان برنامه تسلیحاتی ــ به پایان خود می رسد. چندان بیش از اینها نمی توان سردواند و به گفته مقام ایرانی در کنفرانس ژنو، مانند بافتن فرش "میلی متر میلی متر" حرکت کرد. استراتراتژی ترساندن نیز می تواند بجای جلو گرفتن، انگیزه شتاب دادن بشود. زمان آن است که به سرتاسر مسئله نگاه متفاوتی بیندازند. جمهوری اسلامی به دلائل ایدئولوژیک و بی ربط به منافع ملی ایران، از اسرائیل که دوست سنتی ما بوده دشمنی ساخته است که بایست از روزگار محو شود و با امریکائی درافتاده است که تا نیمه دهه هشتاد آماده هر کمکی به ایران بود و آرزوئی گرامی تر از برقراری بهترین روابط با رژیم انقلابی نداشت. برای دفاع از خود در برابر دشمنی های خودساخته و بی پایه وارد مسابقه ای با زمان شده است که باخت آن مصیبت بار خواهد بود و برد آن هیچ مسلم نیست. خود را درگیر با یک ابر قدرت جهانی و یک ابر قدرت منطقه ای کرده است و پشتگرمی اش به عرب هائی است که مانند سوریه یا حماس با همه گشاده دستی رژیم اسلامی انگشتی هم برای ایران بلند نمی کنند و حتی از دفاع خویش بر نمی آیند؛ یا به روسیه و چین است که زالو وار بر پیکر ایران چسبیده اند و هر چه بخواهند با حکومت به اصطلاح ناوابسته آن می کنند. موقعیتی است سراسر ناپسند که هیچ گوشه ای از آن تحمیل نشده است. همه را به دست خود، "با نفس خود به مراد هوای خویش" کرده اند.
* * *
اکنون با وارد شدن امریکائیان از در دیپلماسی، فرصتی حتی برای منتظران و ماموران ظهور پیدا شده است که لحظه ای از چاه خرافات بیرون آیند، به ابرهای تیره ای که گرد آسمان ایران را می گیرد بنگرند و به سود شخصی خود بیندیشند. چنانکه دوست صاحب نظری خاطر نشان می کرد رئیس جمهوری تاسف آور اسلامی، سال آینده با انتخاباتی روبروست که نامه سیاه سه سال گذشته اش جای خوشبینی در آن نمی گذارد. او همه چیز را بهم ریخته، مردم را به جان آورده و لایه های اجتماعی نیرومندی را رنجانده است. در برابر اقتصاد از هم پاشیده و دستگاه اداری از هم گسیخته بجا مانده از زیر پا نهادن همه ضابطه ها، او تنها یک برگ برنده خواهد داشت که نه به مردم، به انتخاب کنندگانش، عرضه دارد. اگر او بتواند مذاکرات با گروه 1+5 را به جای رضایت بخشی برساند برگ برنده ای در دست خواهد داشت ــ تنها برگ برنده در یک دوره ریاست فاجعه بار. آنچه از او شنیده و گفته شده است به همین می رسد که او خود را تنها مرجع برای چنان مذاکراتی می شمرد. مشکل در این خواهد بود که رضایت بخش را چگونه تعریف کنند.
رئیس جمهوری جمکرانی این را می داند و دور است که بگذارد فرصت مذاکره از دست برود. مشکل در آنجا خواهد بود که او از امریکائیان امتیازات یک سویه، اگر نه تسلیم، انتظار داشته باشد. او خود را در موضع قدرت می شمرد: امریکا درگیر عراق و افغانستان است و به گفته رئیس ستاد مشترک آن هیچ تمایلی به یک جبهه جنگ تازه ندارد. اقتصاد جهانی زیر سنگینی نفت بشگه ای 140 دلار خم شده است و نفت تا 500 دلار را تاب نخواهد آورد. بوش در پایان راه است و قدرت دست زدن به ماجرای خطرناکی چون جنگ با ایران را نخواهد داشت. اسرائیل از سه سو زیر تهدید باران موشک هاست و دنیا از سرازیر شدن امواج تروریست های رژيم اسلامی به خود خواهد لرزید.
در این محاسبات درجات گوناگونی از حقیقت هست ولی همه کشورهائی که با پای خود به مغاک جنگ و شکست افتادند جهان را همین گونه یک سویه و از دریچه آرزو پروری wishful thinking و استدلال های توجیه کننده دیدند. موقعیت امریکا در عراق بهبود یافته است و هیچ معلوم نیست عراقیان، چنانکه فلسطینیان و لبنانی ها، خود را بلاگردان رژیم اسلامی کنند. اسرائیل از دو سو زیر تهدید است ولی حزب الله و حماس کمتر از جمهوری اسلامی درباره توانائی نظامی و قدرت تلافی جوئی آن دچار اشتباه هستند. سوریه بازپس گرفتن گولان را به جنگیدن برای رژیم آخوندها نخواهد فروخت. بسته شدن تنگه هرمز پیش از اقتصاد جهانی کمر کشوری را خواهد شکست که چهل در صد بنزین ش را وارد می کند و هر نفسی که می کشد به درامد نفتی بند است. از همه اینها مهم تر قدرت آتش دست نخورده و آزاد هوائی - دریائی امریکا در خلیج فارس و مدیترانه است ــ که در دو جنگ خلیج فارس نشان داد چه می تواند با مغزهای خیال اندیش بکند.
انتظار اینکه امریکائیان یک دسته گل پیروزی تقدیم احمدی نژاد کنند تا انتخابات آینده اش را ببرد بیهوده است. پس از پنج سال فرستادن پیام های متناقض و بازی با کلمات و آمادگی برای مذاکره پشت مذاکره و بد عهدی رژیم اسلامی، حکومت بوش در این شامگاه یاس آور خود هیچ شکیبائی برای شگردهای کهنه ندارد. امریکائیان آماده گفتگو و داد و ستد جدی شده اند و کار از رندی و زرنگی کوتاه بینانه معمول بسیاری هم میهنان ما گذشته است. فرشی که رژیم آخوندی می خواهد میلی متر میلی متر ببافد ممکن است به فرش بمب تبدیل شود.